Αφιέρωμα στον Νίκο Παπατάκη (6)

Thursday, 18 October 2018 17:27

Les équilibristes

Written by


Les equilibristes

Γαλλία/France, 1992, εγχρ./col.
Σκην./Dir.- Σεν./Scr.: Νίκος Παπατάκης/Nikos Papatakis | Φωτ./Cin.: William Lubtchansky | Μοντ./Ed.: Delphine Desfons | Μουσ./Mus.: Bruno Coulais | Ηθ./Cast: Michel Piccoli, Polly Walker, Doris Kunstmann, Patrick Mille | Παρ./Prod.: Paris Classics Productions, La Sept, Humbert Balsan | Διάρκεια/Dur.: 120΄

Α revealing and intimate portrait of the writer, poet and circus lover ("because you are really in danger of killing yourself", as he said) Jean Genet during the least productive (concerning his writing) period of his life where he used his art and philosophy to lead his lovers towards perfection. In particular, the film focuses on his ephemeral and turbulent relationship with Arab Abdullah who, shortly after his separation with Genet, ended his life since he couldn’t bare the rejection of his former mentor and lover.

The film was an official participation at the Venice Film Festival (1991).

Thursday, 18 October 2018 17:24

La Photo

Written by


La Photo

Γαλλία/France, 1986, εγχρ./col.
Σκην./Dir.- Σεν./Scr.: Νίκος Παπατάκης/Nikos Papatakis | Φωτ./Cin.: Άρης Σταύρου, Arnaud Desplechin/Aris Stavrou | Μοντ./Ed.: Delphine Desfons| Μουσ./Mus.: Χριστόδουλος Χάλαρης/ Hristodoulos Halaris | Ηθ./Cast: Χρήστος Τσάγκας, Άρης Ρέτσος, Δέσποινα Τομαζάνη, Χρήστος Βαλαβανίδης/ Christos Tsagkas, Aris Retsos, Despoina Tomazani, Christos Valavanidis| Παρ./Prod.: EKK, Gaumont, Ikones France, Νίκος Παπατάκης/Nikos Papatakis | Διάρκεια/Dur.: 110΄

Ilias Apostolou, a young furrier who has had a hard time under the dictatorship, leaves Castoria in 1971 to immigrate to France, where he hopes to join a distant relative of his, Gerassimos Tzivas, who has been living there since 1950. With him, he takes nothing from his homeland but a photograph of a person that he finds on the pavement. After arriving in Paris he asks Gerassimos to help him in finding work there but a misunderstanding around the photograph occurs, setting off a series of dramatic events.

The film was an official participation at the Thessaloniki Film Festival (1986) and at the Directors’ Fortnight of the Cannes Film Festival (1987).

Thursday, 18 October 2018 17:20

Gloria Mundi

Written by

Glo Mu01

Gloria Mundi

Γαλλία/France, 1976, εγχρ./col.
Σκην./Dir. - Σεν./Scr.: Νίκος Παπατάκης/Nikos Papatakis | Φωτ./Cin.: F. Variot, Y. Le Saux, B. Rizotti | Μοντ./Ed.: J.-C. Bonfanti, T. Bertay | Μουσ./Mus.: Groupe BBK, B. Purmegiani | Ηθ./Cast: Όλγα Καρλάτου, Roland Bertin, Philippe Adrien, Mehmet Ulusoy / Olga Karlatos | Παρ./Prod.: Gaia productions | Διάρκεια/Dur.: 130΄

Hamdias, a film director, has just started filming a movie whose main theme is torture. During filming the limits between reality and fiction seem to gradually vanish. Nevertheless the film is soon interrupted. At first hand because of a lack of capital but mainly because Hamdias is killed under tragic circumstances. After a while, Gaila, his girlfriend and also the main actress of his film, sets about continuing his work...a deeply disturbing film about human frame of mind which, at it’s first screening in April 1976, was withdrawn from the three Parisian cinemas in less than a week.

In 2005 Papatakis re-edits the film by removing and adding scenes and by changing the music score.

Thursday, 18 October 2018 16:47

The Shepherds of Calamity

Written by



The Shepherds of Calamity

Ελλάδα, Γαλλία/Greece, France, 1967, μ&α/b&w
Σκην./Dir.- Σεν./Scr.: Νίκος Παπατάκης/Nikos Papatakis | Φωτ./Cin.: Jean Boffety, Christian Guillouet | Μοντ./Ed.: Πάνος Παπακυριακόπουλος, Cabon Suzanne, Genevieuve Vaury/Panos Papakyriakopoulos | Μουσ./Mus.: Pierre Barbaud | Ηθ./Cast: Όλγα Καρλάτου, Γιώργος Διαλεγμένος, Λάμπρος Τσάγκας, Έλλη Ξανθάκη, Τζαβάλας Καρούζος/ Olga Karlatos, George Dialegmenos, Lambros Tsangas, Elli Xanthaki, Tzavalas Karousos | Παρ./Prod.: Lenox Films, Samuel Wiper | Διάρκεια/Dur.: 120΄

Set in the days of Holy Easter, the film, a seemingly melodramatic story, becomes an allegory of Greek society at the time of the junta. Katina, an impoverished Greek woman, tries to arrange the marrage of her shepherd son, Thanos, to Despina, the daughter of a wealthy landowner. But when Despina's father, Vlahopoulos refuses to give his blessings and wants Despina to marry a more wealthy gentleman, named Yankos. The wealthy and spoiled Yankos plots to break up the romantic union between Thanos and Despina any way possible while the young lovers plot to run away in a futile attempt to being a new life for themselves.

“I wanted to show that a man dying of hunger and fear can be easily transformed into an wild animal” – Nikos Papatakis.

Thursday, 18 October 2018 16:41

Les Abysses

Written by



Les Abysses

Γαλλία/France, 1963, μ&α/b&w
Σκην./Dir.: Παπατάκης/Nikos Papatakis | Σεν./Scr.: Jean Vauthier | Φωτ./Cin.: Jean-Michel Boussaguet | Μοντ./Ed.: Edwige Bernard, Denise de Casabianca, Pascale Laverrière | Μουσ./Mus.: Pierre Barbaud | Ηθ./Cast: Francine Bergé, Colette Bergé, Pascal de Boysson, Paul Bonifas, Colette Régis | Παρ./Prod.: Lenox Films | Διάρκεια/Dur.: 96΄

Two sisters working as maids in an isolated farmhouse aren’t paid due to the economic down-turn of their bosses. The announcement of the house’s sale make them snap out of control into pure insanity, slaughtering their employers.

Les Abysses which was the official French selection at the Cannes Film Festival, caused controversial reactions and was analyzed by many French intellectuals

Νίκος Παπατάκης
Αυτοδίδακτος Ανατροπέας

του Παναγιώτη Γιαννέλη

Γνωστός ως Nico στους φίλους του, ο Παπατάκης γεννήθηκε το 1918 στην Αντίς Αμπέμπα της Αιθιοπίας από Έλληνες γονείς. Έχοντας προηγουμένως πολεμήσει ενάντια στην ιταλική εισβολή στην Αβησσυνία, οδηγήθηκε σε αυτοεξορία, πρώτα στη Λιβύη και στη συνέχεια στην Ελλάδα, πριν καταλήξει απολύτως άφραγκος στο Παρίσι. Λίγα χρόνια αργότερα, γνωρίζεται και γίνεται κολλητός με τον Jean Genet.
Το 1949 καταφέρνει να συγκεντρώσει ένα αξιοπρεπές ποσό, να αγοράσει ένα παρηκμασμένο καπηλειό και να το μετονομάσει σε La Rose Rouge. Το
club του, που από το 1950 κι έπειτα πετυχαίνει τόσο πολύ, που του εξασφαλίζει μια άνετη -αν όχι πλουσιοπάροχη- διαβίωση.
Το 1957, μετά από έναν τριετή γάμο, χωρίζει τον ηθοποιό Anouk Aimée, με την οποία είχε μια κόρη, τη Μανουέλα και φεύγει για τη Νέα Υόρκη. Εκεί σχετίζεται με τη γερμανίδα Christa Päffgen που εργάζεται ως φωτομοντέλο και η οποία μετά το χωρισμό τους έμελλε να υιοθετήσει (ως
trend) το μικρό του όνομα και να γίνει διάσημη ως Nico, η μούσα του Warhol και των Velvet Underground. Λίγο μετά γνωρίζει τον John Cassavetes και επενδύει $10.000 στο σκηνοθετικό ντεμπούτο του, χρηματοδοτώντας όλο το re-edit και post production του φιλμ μετά την πρώτη του -αποτυχημένη- πρεμιέρα με αποτέλεσμα να έχουμε την τελική μορφή του «Shadows».
Κατά την επιστροφή του στο Παρίσι, ο Παπατάκης παράγει και σκηνοθετεί το πρώτο του μεγάλου μήκους φιλμ, το Les Abysses, που βασίζεται στο προκλητικό θεατρικό «Οι Δούλες» του Genet. Κινηματογραφώντας απείθαρχα κι επιθετικά, η ταινία ακολουθεί φρενήρεις ρυθμούς, ενώ επικρίνει το αποικιοκρατικό υπόβαθρο του γαλλικού κράτους και έρχεται σε βίαια σύγκρουση με το κατεστημένο της εποχής, προκαλώντας ταραχή κι αμηχανία στο Φεστιβάλ των Καννών.
Η δεύτερη ταινία του «Οι Βοσκοί», που γυρίστηκε κρυφά στην Ελλάδα, επρόκειτο αφενός για μια τραγική ιστορία αγάπης ενός νεαρού τσοπάνη και της κόρης ενός εύπορου γαιοκτήμονα, αλλά και μια τολμηρή αλληγορία που αποδομεί τις παραδοσιακές αξίες της τότε Χούντας και των υποστηρικτών της.

Χρόνια μετά ολοκληρώνει το «Gloria Mundi» ένα άβολο, ψυχαναλυτικό δράμα με πρωταγωνίστρια (όπως και στους «Βοσκούς») την τότε σύζυγό του Όλγα Καρλάτου. Η ταινία αποσύρεται από τις αίθουσες στην πρώτη της εβδομάδα, καθώς ακροδεξιοί απειλούν με βομβιστικές επιθέσεις και εμπρησμό τους κινηματογράφους που θα την φιλοξενούσαν.
Η αριστουργηματική πολιτική αλληγορία «Η Φωτογραφία» περιστρέφεται γύρω από το αγαπημένο θέμα του σκηνοθέτη, την αμφίδρομη σχέση αφέντη και δούλου, ενώ τέλος, το κύκνειο άσμα του «Ο Ισορροπιστής» αποτελεί μια ματιά στις σχέσεις και την ψυχοσύνθεση του πάλαι ποτέ συντρόφου του Jean Genet, καταφέρνοντας να σταθεί μακριά από αγιοποιήσεις.
Ο Νίκος Παπατάκης άφησε την τελευταία του πνοή στα 92 του χρόνια, στις 17 Δεκεμβρίου του 2010 καθιστώντας μας φτωχότερους όσον αφορά τόσο τους πνευματικούς μας θησαυρούς όσο και την παρουσία ανθρώπων με έμφυτη διάθεση αντίστασης στην εξουσία.