Ελληνικός Κινηματογράφος των 60s: Η δεκαετία της “ελληνικής άνοιξης”

Η δεκαετία του ‘60 είναι η απαρχή ενός νέου, διαφορετικού ελληνικού κινηματογράφου που θα αναπτυχθεί ιδιαίτερα και θα επιβληθεί στις επόμενες δεκαετίες. Οι σπόροι είχαν μπει την προηγούμενη δεκαετία από σκηνοθέτες όπως ο Μιχάλης Κακογιάννης, ο Νίκος Κούνδουρος και ο Γιώργος Τζαβέλλας, είναι όμως στη δεκαετία του ‘60 που η στροφή αυτή θα αρχίσει να ωριμάζει και να μοιάζει με μια (έστω πρώιμη) άνοιξη, με ταινίες από σκηνοθέτες όπως ο Τάκης Κανελλόπουλος, ο Αλέξης Δαμιανός, ο Ροβήρος Μανθούλης, ενώ οι σκηνοθέτες της επόμενης γενιάς (Βούλγαρης, Αγγελόπουλος, Νικολαϊδης, Πανουσόπουλος, Φέρρης, κ.ά.) θα κάνουν μια πρώτη εμφάνιση με ταινίες μικρού μήκους.

bnmhv
Στα μέσα ιδιαίτερα της δεκαετίας, με την άνοδο της Ένωσης Κέντρου στην εξουσία και τη φιλελευθεροποίηση που ακολούθησε σχετικά με τη λογοκρισία αλλά και τη γενικότερη κοινωνική κατάσταση, οι σκηνοθέτες άρχισαν να μιλούν, με ειλικρινεία και αρκετή τόλμη, για τα καυτά κοινωνικά και άλλα προβλήματα της χώρας: απο τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, την κατοχή και την Αντίσταση (ξεκινώντας νωρίτερα με τον “Ουρανό” του Κανελλόπουλου και φτάνοντας ως “Το μπλόκο” του Άδωνι Κύρου), μέχρι τη φτώχεια (“Συνοικία το όνειρο” του Αλέκου Αλεξανδράκη), τη μετανάστευση (“Μέχρι το πλοίο” του Δαμιανού) και την τότε κοινωνικοπολιτική κρίση (“Πρόσωπο με πρόσωπο” του Ροβήρου Μανθούλη και “Οι βοσκοί (της συμφοράς)” του Νίκου Παπατάκη).

antgoni 3
Μια ιδιαίτερη γόνιμη περίοδος που θα φυτέψει το σπόρο για τις σημαντικές πολιτικές και άλλες μεγάλες ταινίες της επόμενης δεκαετίας (“Αναπαράσταση” και “Ο θίασος” του Αγγελόπουλου, “Το προξενιό της Άννας” του Βούλγαρη, “Ευδοκία” του Δαμιανού, “Μπαλαμός” του Σταύρου Τορνέ, “Παράσταση για ένα ρόλο” του Διονύση Γρηγοράτου, και πολλές άλλες).
Νίνος Φένεκ Μικελίδης

More in this category: « Antigone