8 Έλληνες σκηνοθέτες προτείνουν την αγαπημένη τους ευρωπαϊκή ταινία (9)

Η κινητήριος δύναμη όλων των ταινιών βρίσκεται πίσω από την καλλιτεχνική ματιά των σκηνοθετών τους. Είναι εκείνοι που φαντάζονται την πραγμάτωση ενός σεναρίου, ελέγχουν τις καλλιτεχνικές πτυχές του έργου και καθοδηγούν το τεχνικό συνεργείο και τους ηθοποιούς. Αναπτύσσουν ένα όραμα και αποφασίζουν πώς πρέπει να δείχνει και τί θα πρέπει να αποκομίσει το κοινό από αυτό. Κατά κάποιο τρόπο, είναι οι κύριοι αφηγητές μιας ιστορίας.
Πασίγνωστοι, απλώς γνωστοί ή άγνωστοι στο ευρύ κοινό, σπουδαγμένοι, με καριέρες συχνά ακαδημαϊκές, ή εμπειροτέχνες, άλλοτε ηθοποιοί που μεταπήδησαν στην σκηνοθεσία, ή παρέμειναν και στον χώρο της υποκριτικής, οι σκηνοθέτες παραμένουν ο θεμέλιος λίθος, που πάνω του οικοδομήθηκε το σινεμά & το θέατρο.Ο ελληνικός κινηματογράφος, ως γνήσιο τέκνο του ευρωπαϊκού, επηρεάζεται από τα συνηπειρωτικά είδη και δηλώνει τον θαυμασμό του γι' αυτά.
Στο παρόν αφιέρωμα, νέοι αλλά και καταξιωμένοι έλληνες σκηνοθέτες, προτείνουν και προλογίζουν τις δικές τους αγαπημένες ευρωπαίκες ταινίες και τους δημιουργούς τους.

Ο Δήμος Αβδελιώδης, είναι ο δημιουργός εκείνος που ποτέ δεν αντιμετώπισε την τέχνη ως επάγγελμα. Ενδιαφέρεται για το αρχέτυπο και τείνει σε αυτό ψάχνοντας την αλήθεια ή, έστω, τα σωστά κριτήρια. Σπούδασε φιλοσοφία, παρακολούθησε υποκριτική, δίδαξε κινηματογράφο στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, διετέλεσε καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Βορείου Αιγαίου και παραμένει σκηνοθέτης & σεναριογράφος. 'Εχει στην κατοχή του βραβείο FIPRESCI και τα έργα του έχουν διακριθεί σε διάφορα φεστιβάλ ανά τον κόσμο, Κάννες, Βερολίνο, Δράμα, Νέο Δελχί, Θεσσαλονίκη. Προτείνει το "La regle du jeu" του Jean Renoir, γιατί είναι αλησμόνητο εξαιτίας του οίστρου, του ενθουσιώδους παραληρήματος, και παράλληλα της γλυκόπικρης τραγικής ειρωνείας, που διατρέχει πηγαία και αφοπλιστικα την ταινία.

Ο Αλέξανδρος Αβρανάς, ήρθε στην Αθήνα για να σπουδάσει γλυπτική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Αποφοίτησε, αλλά τελικά τον κέρδισε το Βερολίνο. Για την πρώτη του ταινία, "Without", κέρδισε επτά βραβεία στο 49ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης και προτάθηκε για το βραβείο σκηνοθεσίας στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Μιλάνου. Για την ταινία του "Miss Violence", έφυγε με τέσσερα βραβεία από το Φεστιβάλ της Βενετίας το 2013, τα δύο είναι τα πιο σημαντικά που έχει λάβει ελληνική ταινία εδώ και χρόνια στη συγκεκριμένη διοργάνωση. Προτείνει το "Salo" του Pier Paolo Pasolini, θαυμάζοντας την τόλμη του γι' αυτό το έργο τέχνης που δεν έχει λειανθεί, από ένα βαθιά σκεπτόμενο άνθρωπο, με πολιτική θέση στα πράγματα.

Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος σπούδασε σκηνοθεσία κινηματογράφου στην Αθήνα, και παρακολούθησε μαθήματα κινηματογράφου στο ινστιτούτο Φιλμολογίας της Σορβόνης. Από το 1974 σκηνοθετεί, με ξεχωριστό αφηγηματικό στυλ. Φανατικός πολέμιος του ρεαλισμού, διανύει στις ταινίες του παράξενες, γεναιόδωρες διαδρομές. Οι ταινίες του έχουν συμμετάσχει σε διεθνή φεστιβάλ και έχουν τιμηθεί με σημαντικές διακρίσεις (Χρυσή Λεοπάρδαλη στο Φεστιβάλ του Λοκάρνο, βραβείο FIPRESCI κ.ά.). Προτείνει την καλύτερη για εκείνον ταινία στην καρίερα του Jacques Demy, τη "Lola", εντυπωσιασμένος από την κομψότητα που η ταινία αντιπαραθέτει στην απελπισία. Για εκείνον, είναι το αίνιγμα της τέχνης που έκανε το θαύμα του ακόμα μία φορά.

Ο Δημήτρης Παναγιωτάτος, είναι συγγραφέας, σκηνοθέτης και θεωρητικός του κινηματογράφου. Σπούδασε κινηματογράφο στο Παρίσι, έγραψε βιβλία, άρθρα, μελέτες και υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Ελληνικής
Ακαδημίας Κινηματογράφου. Γοητεύθηκε από το θρίλερ, το φιλμ νουάρ, το φανταστικό, την επιστημονική φαντασία, είδη σπάνια στον ελληνικό κινηματογράφο, κι όμως πολύ ελληνικά, όπως πιστεύει, τα οποία αναμειγνύει στις ταινίες του με έναν ιδιόμορφο ερωτισμό. Με πολλές διακρίσεις και υποψηφιότητες στην Ελλάδα και το εξωτερικό (Σαν Σεμπαστιάν, Βαρκελώνη, Μόντρεαλ, Ν. Υόρκη, Παρίσι, Αλεξάνδρεια κ.α.). Προτείνει το ψυχολογικό θρίλερ "Tras el crystal", την πρώτη μεγάλη μήκους ταινία του Agustí Villaronga, που τον στοίχειωσε και τον σόκαρε όταν του υπενθύμισε την τρομακτική αλήθεια του.

Ο Γιάννης Οικονομίδης ήρθε στην Αθήνα για να σπουδάσει νομικά, αλλά στο τρίτο έτος εγκατέλειψε τη Νομική και ξεκίνησε σπουδές κινηματογράφου. Οι ταινίες του είναι γροθιά στο στομάχι και αποτελούν εξαιρετικό δείγμα σαρκαστικής και καταγγελτικής κινηματογραφίας. 'Εχει στην κατοχή του διακρίσεις από το Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους της Δράμας, βραβείο της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου, Βραβείο Καλύτερης Ελληνικής Ταινίας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και στην Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου, βραβεία Σκηνοθεσίας, Σεναρίου και συμμετοχή στις Κάννες. Προτείνει το "The Death of Mr.Lazaresku" του Cristi Puiu, γιατί είναι η ταινία που τον εμβόλισε. Ένα από τα λίγα έργα τέχνης που τον μετατόπισαν και τον έκαναν να βιώσει τόσο έντονα θυμό και παράπονο.

Ο Δημήτρης Αθανίτης με σπουδές Αρχιτεκτονικής στο βιογραφικό του, δεν είναι καθόλου παράξενο που επαναφέρει σταθερά στο έργο του τις πολλαπλές όψεις της Αθήνας. Η πρώτη ταινία του κέρδισε δύο διακρίσεις στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, ενώ η δεύτερη ταινία του ήταν υποψήφια για τον Χρυσό Αλέξανδρο και κέρδισε το Βραβείο Ερμηνείας. Ο πρώτος γενικός γραμματέας -και ιδρυτικό μέλος- της Ελληνικής Ακαδημίας του Κινηματογράφου αγαπά την άποψη, το στυλ και την οικονομία χρόνου και αντιπαθεί το πομπώδες, το δήθεν και το αναμάσημα των κλισέ. Προτείνει το "The State of Things" του Wim Wenders, γοητευμένος από τις ασπρόμαυρες εικόνες της, από το μοναδικό ταξίδι της στα κινηματογραφικά είδη και από την απόπειρα της για συνολική επανατοποθέτηση του σινεμά και της θέσης των δημιουργών του.

Ο Γιάννης Σακαρίδης σπούδασε Φωτογραφία, Ιστορία Τέχνης και Κινηματογράφο στο Λονδίνο. Γύρισε ντοκιμαντέρ για το BBC, ταινίες μικρού μήκους και συμμετείχε σε 14 παραγωγές. Τιμήθηκε με Ειδική Μνεία στα Κρατικά Βραβεία Ποιότητας στη Θεσσαλονίκη, με το Ειδικό βραβείο της Επιτροπής και το βραβείο Καλύτερης Μουσικής του 29ου Φεστιβάλ Ελληνικών Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας και το πρώτο βραβείο στο 4ο Crossroads Co-production Forum στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και είχε μια απίστευτη φεστιβαλική διαδρομή από το Τορόντο στην Κορέα, στο Σάο Πάολο για να φτάσει επίσης σε πολλές ευρωπαϊκές διοργανώσεις, και στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Προτείνει το "My Name is Joe" του Ken Loach, μια ταινία με έντονο το κωμικοτραγικό στοιχείο, βαθιά συναισθηματική και συγκινητική, φτιαγμένη με πάθος και μαεστρία από τον σκηνοθέτη της.

Ο Βασίλης Μαζωμένος έχει δώσει διαλέξεις, συμμετείχε και διεύθυνε ημερίδες και συνέδρια για τον κινηματογράφο, ασχολήθηκε με την διδασκαλία του. Έχει διατελέσει μέλος διεθνών κριτικών επιτροπών σε κινηματογραφικά φεστιβάλ, καλλιτεχνικός διευθυντής του Διεθνούς Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Καλαμάτας και αντιπρόεδρος στο Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου. Είναι σκηνοθέτης, σεναριογράφος, συγγραφέας και παραγωγός ταινιών, μέλος της Ευρωπαϊκής και της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Έχει πάμπολλες υποψηφιότητες για βραβείο καλύτερης ταινίας διεθνώς, κρατικά βραβεία, ένα διεθνές βραβείο καριέρας (Fantasporto 2001), το ειδικό βραβείο της επιτροπής στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και βραβεία στο Λονδίνο και την Κύπρο. Προτείνει το "L' annee dernier a Marienbad" του Alain Resnais, την επιτομή του σύγχρονου κινηματογράφου, όπως την αποκαλεί. Ένα έργο που ξεπερνά τις διαστάσεις μιας ταινίας και γίνεται εμπειρία.

 

Εύα Μπουντούρη

Γαλλία/France, Ιταλία/Italy, 1961, μ/α/b&w
Σκην./Dir. - Σεν./Scr.: Jacques Demy. Φωτ./Cin.: Raoul Coutard. Μοντ./Ed.: Anne-Marie Cotret. Μουσ./Mus.: Michel Legrand. Ηθ./Cast: Anouk Aimée, Marc Michel, Jacques Harden. Παρ./Prod.: Rome Paris Films. Διαν./Dist.: Filmtrade. Διάρκεια/Dur.: 90΄.

O Ρολάντ, χωρίς δουλειά και χωρίς προοπτικές, συναντά την πρώην φίλη του Σεσίλ και διαπιστώνει ότι είναι ακόμα ερωτευμένος μαζί της. Εκείνη, χρησιμοποιεί το όνομα Λόλα και χορεύει σε καμπαρέ για να προσφέρει τα απαραίτητα στο γιο της. Ο έρωτας δεν είναι αμοιβαίος. Παρόλο που γνωρίζει την μαντάμ Ντενογιέρ και εκείνη του εκδηλώνει ενδιαφέρον, ο Ρολάντ αισθάνεται πως ήρθε η ώρα να φύγει από τη Γαλλία.

Την ταινία προτείνει ο Νίκος Παναγιωτόπουλος:
Παρ' όλο που είναι η πιο ωραία ταινία της nouvelle vague, δεν είναι το φιλμ που ήθελε να γυρίσει ο Ντεμύ. Σχεδίαζε μια μουσική κωμωδία έγχρωμη και σιναμσκόπ, μεγάλου προϋπολογισμού, γυρισμένη σε στούντιο, όταν ο παραγωγός του έδωσε ένα ξεσπέπαστο αμερικάνικο αυτοκίνητο, σαράντα χιλιάδες γαλλικά φράγκα, και του ζήτησε να έχει έτοιμη την ταινία σε τρείς μήνες. Ο Ντεμύ, μη έχοντας άλλη επιλογή, πήρε την Ανούκ Αιμέ και τον Ραούλ Κουτάρ και γύρισε, ένα μάθημα κινηματογράφου για τους φιλόδοξους σκηνοθέτες. Η κομψότητα που η ταινία αντιπαραθέτει στην απελπισία δεν έχει να κάνει με τα μέσα. Το αίνιγμα της τέχνης έκανε το θαύμα του ακόμα μία φορά.

Lola-1

Γαλλία/France, 1939 μ/α/b&w
Σκην./Dir.: Jean Renoir. Σεν./Scr.: Jean Renoir, Carl Koch. Φωτ./Cin.: Jean-Paul Alphen, Jean Bachelet, Jacques Lemare, Alain Renoir. Μοντ./Ed.: Marthe Huguet, Marguerite Renoir. Μουσ./Mus.: Joseph Kosma. Ηθ./Cast: Nora Gregor, Paulette Dubost, Mila Parély. Παρ./Prod.: Nouvelles Éditions de Films (NEF). Διαν./Dist.: Carousel Films. Διάρκεια/Dur.: 110΄.

Ο ριψοκίνδυνος πιλότος Ζιριέ δηλώνει δυστυχής και συντετριμμένος γιατί η αγαπημένη του Κριστίν, δεν είναι ανάμεσα σε αυτούς που τον περιμένουν. Είναι παντρεμένη με έναν ερωτύλο μαρκήσιο συλλέκτη μουσικών κουτιών. Στην εξοχή, στον πύργο του μαρκήσιου όπου συγκεντρώνεται ένα μικρό πλήθος μπουρζουάδων για κυνήγι, θα βρεθεί, ανάμεσα στους προσκεκλημένους, και ο ερωτευμένος πιλότος μαζί με έναν επιστήθιο φίλος του.

Την ταινία προτείνει ο Δήμος Αβδελιώδης:
Είναι πάρα πολλά χρόνια πίσω από τότε που ο αλησμόνητος φίλος,ποιητής Γιώργος Καραβασίλης κάθε φορά που συναντιόμαστε με όρκιζε να δω οπωσδήποτε τον 'Κανόνα του Παιχνιδιού'. Και αφ'ότου την είδα δεν κατάφερα μέχρι σήμερα να την ξαναδώ. Όμως ο οίστρος, το ενθουσιώδες παραλήρημα, και παράλληλα η γλυκόπικρη τραγική ειρωνεία που διατρέχει πηγαία και αφοπλιστικα την ταινία, την κάνουν αλησμόνητη. Πάρα πολύ σπάνια βρίσκονται τέτοιες εναργείς στιγμές στον παγκόσμιο κινηματογράφο,έξω απο κάθε στερεότυπο και κάθε σύμβαση. Ο Ρενουάρ έχει αιχμαλωτίσει για πάντα στο χρόνο μιαν αυθεντική δημιουργία.

La regle dujour  2

Ρουμανία/Rumania, 2005, εγχ./col.
Σκην./Dir.: Cristi Puiu. Σεν./Scr.: Cristi Puiu, Razvan Radulescu. Φωτ./Cin.: Oleg Mutu, Andrei Butica. Μοντ./Ed.: Dana Bunescu. Μουσ./Mus.: Andreea Paduraru. Ηθ./Cast: Ion Fiscuteanu, Luminita Gheorghiu, Doru Ana. Παρ./Prod.: Mandragora. Διαν./Dist.: AMA Films. Διάρκεια/Dur.: 150΄.

Ο μοναχικός κος Λαζαρέσκου καλεί το ασθενοφόρο και ο τραυματιοφορέας, που φτάνει, αποφασίζει ότι πρέπει να τον πάει στο νοσοκομείο. Ξαφνικά τον στέλνουν σε άλλο, και μετά σε άλλο, και στη συνέχεια σε ένα ακόμη... Η νύχτα απλώνεται και δεν μπορεί να βρεθεί νοσοκομείο. Η υγεία του αρχίζει να επιδεινώνεται γρήγορα.

Την ταινία προτείνει ο Γιάννης Οικονομίδης:
Δεν είχα δει την ταινία όταν έπαιξε στους κινηματογράφους, κι όταν την είδα στο dvd, θυμάμαι να μη με χωράει ο τόπος. Μου δημιούργησε τέτοια οργή, τέτοιο παράπονο και θύμο, που σπάνια έχω βιώσει με έργο τέχνης. Ειλικρινά δεν περίμενα ότι θα με εμβόλιζε τόσο. Τελικά, σημασία έχει ένα έργο να σε μετατοπίζει, να σε βγάζει έξω από το πετσί σου. Χαίρομαι που χάρη στο Πανόραμα θα τη δω για πρώτη φορά και στη μεγάλη οθόνη.

Moartea domnului Lazarescu-6

Ισπανία/Spain, Αγγλία/Uk, Γερμανία/Germany, Ιταλία/Italy, Γαλλία/France, 1998, εγχρ./col.
Σκην./Dir.: Ken Loach. Σεν./Scr.: Paul Laverty. Φωτ./Cin.: Barry Ackroyd. Μοντ./Ed.: Jonathan Morris. Μουσ./Mus.: George Fenton. Ηθ./Cast: Peter Mullan, Louise Goodall, Gary Lewis, Lorraine McIntosh. Παρ./Prod.: Alta Films, Arte, Channel Four Films. Διάρκεια/Dur.: 105΄.

Μία ιστορία αγάπης γεμάτη χιούμορ, πάθος και κίνδυνο. Ο Τζο και η Σάρα, αγωνίζονται συναισθηματικά και επηρεάζονται από τα ναρκωτικά, την πορνεία και τη βία, που διέπουν τη ζωή τους. Γύρω στα τριάντα τους, το ζευγάρι φέρει τα σημάδια από προηγούμενες συναισθηματικές μάχες.

Την ταινία προτείνει ο Γιάννης Σακαρίδης:
Το "My Name is Joe" του Κεν Λόουτς είναι μια υπέροχη ταινία για τις επιπτώσεις της ανεργίας και του αλκοόλ σε μια ερωτική σχέση, στη Γλασκόβη στα μέσα της δεκαετίας του '90. Μια ταινία με έντονο το κωμικοτραγικό στοιχείο, βαθιά συναισθηματική και συγκινητική, φτιαγμένη με πάθος και μαεστρία από τον Λοούτς, και με μεγάλες ερμηνείες από τους ηθοποιούς του, από τις καλύτερες ταινίες στις Κάννες του 1998.

my-name-is-joe3

Ισπανία/Spain, 1986, εγχρ./col.
Σκην./Dir. - Σεν./Scr.: Agustí Villaronga. Φωτ./Cin.: Jaume Peracaula. Μοντ./Ed.: Raúl Román. Μουσ./Mus.: Javier Navarrete. Ηθ./Cast: Günter Meisner, David Sust, Marisa Paredes. Παρ./Prod.: T.E.M. Productores S.A.. Διάρκεια/Dur.: 110΄.

Ο πρώην Ναζί γιατρός Κλάους προσπαθεί να αυτοκτονήσει, αλλά δεν τα καταφέρνει. Όλο του το σώμα παραλύει και χρειάζεται εξωτερική φροντίδα. Η γυναίκα του, μετά από προτροπή του, προσλαμβάνει έναν έφηβο, τον Άντζελο, που φτάνει μυστηριωδώς στο σπίτι τους. Αποκαλύπτεται ότι ο Κλάους ήταν βασανιστής παιδόφιλος και ο Άντζελο θύμα των πειραμάτων του. Διαταραγμένος διανοητικά πια, προτίθεται να ακολουθήσει και να εφαρμόσει τις νοσηρές τακτικές που υπέστη από τον πρώην γιατρό.

Την ταινία προτείνει ο Δημήτρης Παναγιωτάτος:
Είδα την ταινία τυχαία ένα βράδυ. Αυτές οι εικόνες, αυτή η μουσική, σε ταράζουν, σε στοιχειώνουν για πολύ καιρό. Κι ας πρόκειται μόλις για την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Agusti Villaronga, βασισμένης σε ντοκουμέντα για βασανιστήρια ναζιστών γιατρών σε νεαρά αγόρια και στα γραπτά του Μπατάιγ για τον περιβόητο σφαγέα παιδιών Ζιλ ντε Ρε. Είναι ένα ψυχολογικό θρίλερ τόσο αλλιώτικο από τα άλλα, σκοτεινό, προκλητικό και απίστευτα τρομακτικό στην αλήθεια του, που πάντα σοκάρει όταν μας υπενθυμίζει ότι οι πιο καλοί βιαστές είναι συνήθως αυτοί που βιάστηκαν, οι πιο καλοί βασανιστές αυτοί που βασανίστηκαν...

Tras es cristal-1

Γερμανία/Germany, Η.Π.Α./U.S.A., Πορτογαλία/Portugal, 1982, εγχρ./col.
Σκην./Dir.: Wim Wenders. Σεν./Scr.: Wim Wenders, Robert Kramer, Josh Wallace. Φωτ./Cin.: Henri Alekan, Fred Murphy, Martin Schäfer. Μοντ./Ed.: Jon Neuburger, Peter Przygodda, Barbara von Weitershausen. Μουσ./Mus.: Jim Jarmusch, Jürgen Knieper. Ηθ./Cast: Isabelle Weingarten, Rebecca Pauly, Jeffrey Kime. Παρ./Prod.: Artificial Eye, Gray City, Musidora Films. Διάρκεια/Dur.: 121΄.

Ένα κινηματογραφικό συνεργείο στην Πορτογαλία γυρίζει ταινία επιστημονικής φαντασίας σχετικά με τους επιζώντες μετά την Αποκάλυψη στη Γη, με τίτλο «The Survivors». Τα γυρίσματα σταματούν όταν η παραγωγή στερεύει από πόρους και φιλμ. Τότε θα αρχίσει ένα ταξίδι για την αναζήτηση του παραγωγού της ταινίας που εξαφανίστηκε μυστηριωδώς.

Την ταινία προτείνει ο Δημήτρης Αθανίτης:
Η «Κατάσταση των πραγμάτων» είναι μια ταινία αρχετυπική για το μοντέρνο σινεμά. Μέσα από τις ασπρόμαυρες εικόνες της, διασχίζει τα είδη σε ένα μοναδικό ταξίδι, επιχειρώντας ταυτόχρονα μια συνολική επανατοποθέτηση του σινεμά. Γυρισμένη σε Ευρώπη και Αμερική και στις ακτές δύο ωκεανών, ξεκινά σαν επιστημονική φαντασία, εξελίσσεται σε ταινία καταστάσεων και καταλήγει ταινία δρόμου. Ακόμη κι όταν το φινάλε της μοιάζει σαν μια πικρή προφητεία για το τέλος του σινεμά, εκπέμπει μια ανεξήγητη γοητεία που οφείλει πολλά στη μαγική παρουσία του Πατρίκ Μποσώ αλλά και του Σαμ Φούλερ.

The State of Things-4

Ιταλία/Italy, Γαλλία/France, 1975, εγχρ./col.
Σκην./Dir.: Pier Paolo Pasolini. Σεν./Scr.: Pier Paolo Pasolini, Sergio Citti. Φωτ./Cin.: Tonino Delli Colli. Μοντ./Ed.: Nino Baragli, Tatiana Casini Morigi, Enzo Ocone. Μουσ./Mus.: Ennio Morricone. Ηθ./Cast: Paolo Bonacelli, Giorgio Cataldi, Umberto Paolo Quintavalle. Παρ./Prod.: Produzioni Europee Associati (PEA), Les Productions Artistes Associés,United Artists. Διαν./Dist.: AMA Films. Διάρκεια/Dur.: 116΄.
 
Τέσσερις αξιωματούχοι και τέσσερις γυναίκες ζουν στην βόρεια Ιταλία το 1944, στο Σαλό. Για παρέα τους  έχουν 16 συλληφθέντες, τέλεια δείγματα της νεότητας, παρέα με φρουρούς, υπηρέτες και επιβήτορες. Διαστροφή, σεξ και εμμονές. Μια ιστορία, που σε μεγάλο βαθμό, δανείζεται λεπτομέρειες από τον Δάντη και τον Μαρκήσιο Ντε Σαντ.
 
Την ταινία προτείνει ο Αλέξανδρος Αβρανάς:
Όταν πρωτοείδα την ταινία ήμουν εντυπωσιασμένος για μέρες. Είχα τόσο θαυμάσει την τόλμη αυτού του τόσο ιδιαίτερου, αμφιλεγόμενου, αλλά για μένα τόσο σημαντικού σκηνοθέτη, να κάνει μια ταινία που σύμφωνα με πολλούς θα του κόστιζε τη ζωή του, όπως άλλωστε αποκαλύφθηκε μόλις πριν λίγα χρόνια. Στην εποχή μας οι τέχνες νοιώθω πως έχουν λειανθεί, έχουν στρογγυλέψει. Ίσως γιατί ο «εχθρός» δεν είναι ορατός ίσως γιατί οι άνθρωποι έχουν αποκοιμηθεί στο μικρόκοσμό τους. Η ταινία αυτή μας θυμίζει τη δύναμη του κινηματογράφου σε μια εποχή που ο φασισμός υπάρχει κι ελλοχεύει ακόμη, αφού κάποιοι φαίνεται να έχουν ξεχάσει τον πόνο που προκαλεί.
SALO-1
Γαλλία/France, Ιταλία/Italy, 1961, μ/α/b&w
Σκην./Dir.: Alain Resnais. Σεν./Scr.: Alain Robbe-Grillet. Φωτ./Cin.: Sacha Vierny. Μοντ./Ed.: Jasmine Chasney, Henri Colpi. Μουσ./Mus.: Francis Seyrig. Ηθ./Cast: Delphine Seyrig, Giorgio Albertazzi, Sacha Pitoëff. Παρ./Prod.: Cocinor, Terra Film, Cormoran Films. Διαν./Dist.: AMA Films. Διάρκεια/Dur.: 94΄.
 
Σε ένα τεράστιο, πολυτελές ξενοδοχείο, ένας άντρας χρησιμοποιεί όλα τα θεμιτά μέσα για να πείσει μια παντρεμένη γυναίκα να φύγει μαζί του. Η γυναίκα μόλις και μετά βίας μπορεί να ανακαλέσει στη μνήμη της την ερωτική ιστορία που είχαν (ή μήπως δεν είχαν;), τον προηγούμενο χρόνο στο Μάριενμπαντ. 
 
Την ταινία προτείνει ο Βασίλης Μαζωμένος:
To “Πέρσι στο Μάριενμπαντ” αποτελεί για μένα την επιτομή του σύγχρονου κινηματογράφου. Μια ταινία για την μνήμη και το χρόνο, που ξεκινά από το τυπικό μιας ερωτικής πολιορκίας και εξελίσσεται σε ένα εργο που ξεπερνά τις διαστάσεις μιας ταινίας. Γίνεται εμπειρία. Μία σπειροειδής αφηγηματική εξέλιξη, που συναντά φιλοσοφικά, τη διαλεκτική και αισθητικά, το μπαρόκ. Κατά την γνώμη μου, είναι λίγες οι περιπτώσεις που στον κινηματογράφο συντρίφτηκε η αναπαράσταση, για να προκύψει μια νέα, ολοκληρωμένη, καθεαυτή πρόταση. Και το “Μάριενμπαντ” είναι μία από αυτές. 
L annee dernier a Marienbad-2