FRIGHT NIGHT (13)

dawn of the dead

Η ταινία τρόμου αποτελεί ένα υποτιμημένο και παρεξηγημένο είδος. Είτε διότι κάποιοι το κατατάσσουν αμέσως σε μία κατηγορία πιο κάτω από το υπόλοιπο σινεμά, είτε διότι το μεγαλύτερο μέρος των οπαδών του αγκαλιάζει μόνο αισθητικά το σκοτάδι και το αίμα και όχι ουσιαστικά. Εδώ όμως υπάρχουν τα εξής ερωτήματα: Πώς αλλιώς θα μπορούσε ο κινηματογράφος να εικονοποιήσει την πολιτική και κοινωνική βία στα καταναλωτικά 70ς αν όχι μέσα από το αιματοκύλισμα του Dawn of the Dead του Ρομέρο; Πώς αλλιώς να δείξεις την βία της μοναξιάς αν όχι με τον αγωνιώδη τρόμο του Audition του Μίικε; Πώς να δεις τον πόλεμο του Βιετνάμ ως μία υπόθεση πολύ προσωπική, βαθιά μέσα στον αμερικάνικο ψυχισμό και όχι στην άλλη άκρη του κόσμου αν όχι μέσα από το The Last House on the Left του Κρέιβεν; Υπάρχει άλλος δρόμος προς το υποσυνείδητο, πιο τρομακτική αποτύπωση της θέλησης για δύναμη, πιο αντάξια του Μαρκησίου Ντε Σαντ αποτύπωση της σεξουαλικότητας από το Hellraiser του Μπάρκερ; Οι ταινίες φρίκης περιορίζονται στο αίμα μόνο για όσους δεν θέλουν να δουν πιο πέρα. Στην πραγματικότητα αποτελούν την πιο ειλικρινή και απενοχοποιημένη έκφραση του ανθρώπινου ψυχισμού και της εκάστοτε πολιτικοκοινωνικής φάσης. Είναι στην ουσία εκφραστές των φόβων της εποχής τους (και της εποχής μας). Και ο ρόλος τους είναι να μας θυμίζουν ότι υπάρχουν λόγοι να φοβόμαστε αλλά και να λειτουργούν ως εκτόνωση των φόβων μας.

Γιάννης Κορρές

Βιασμός στο τελευταίο σπίτι αριστερά

(The Last House On The Left)

ΗΠΑ/USA, 1972, εγχ./col.
Σκην./Dir.: Wes Craven. Σεν./Scr: Wes Craven. Φωτ./Cin.: Victor Hurwitz. Μοντ./Ed: Wes Craven. Μουσ./Mus.: David Hess. Ηθ./Cast: Sandra Peabody, Lucy Grantham, David Hess, Fred J. Lincoln. Παρ./Prod.: Sean S. Cunningham. Διάρκεια/Dur.: 84΄.

Δύο νεαρά κορίτσια πηγαίνουν προς μία ροκ συναυλία καθώς η μία έχει γενέθλια. Καθώς ψάχνουν να βρουν μαριχουάνα στην πόλη, τα κορίτσια απάγονται και βασανίζονται από μία συμμορία δραπετών. Αργότερα η συμμορία θα προσπαθήσει να περάσει την νύχτα της στο σπίτι των γονιών ενός από τα κορίτσια. Η ταινία του Γουές Κρέιβεν είναι μια μηδενιστική αλληγορία για την Αμερική στην εποχή του πολέμου στο Βιετνάμ και των ριζοσπαστικών κοινωνικών αλλαγών. Η ταινία έμεινε απαγορευμένη σε πολλές χώρες έως και για τριάντα χρόνια.

Last-house-on-the-left-attacker

 

 

Ζωντανός-Νεκρός
(Re-animator)

ΗΠΑ/USA, 1985, εγχ./col.

Σκην./Dir.: Stuart Gordon. Σεν./Scr.: Dennis Paoli. Φωτ./Cin.: Ubaldo Terzano. Μοντ./Ed.: Lee Percy. Μουσ./Mus.: Richard Band. Ηθ./Cast: Jeffrey Combs, Bruce Abbott and Barbara Crampton. Παρ./Prod.: Empire Pictures, Re-Animator Productions. Διάρκεια/Dur.: 86΄.

Ο Χέρμπερτ, ένας αφοσιωμένος φοιτητής της ιατρικής σχολής, μαζί με την κοπέλα του, συμμετέχουν σε ένα ακραίο πείραμα που αφορά την αναβίωση νεκρού ανθρώπινου ιστού. Το πείραμα ξεφεύγει από κάθε όριο όταν ο καινούριος συγκάτοικος του Χέρμπερτ αναλαμβάνει την ευθύνη ολοκλήρωσής του, καθώς φέρνει επιτυχημένα αποτελέσματα, με αποτέλεσμα οι νεκροί να ανασταίνονται. Μεταφορά μιας εξαίρετης ιστορίας του H.P. Lovecraft η ταινία έχει χορταστικές δόσεις χιούμορ έως τη στιγμή που οι πεθαμένοι αρχίζουν να «ξυπνάνε» και το αίμα ρέει άφθονο.

 

re-anmator02

 

 

Η έβδομη πύλη της κολάσεως

(The Beyond)

Ιταλία/Italy, 1981, εγχ./col.

Σκην./Dir.: Lucio Fulci. Σεν./Scr.: Lucio Fulci, Dardano Sacchetti, Giorgio Mariouzzo. Φωτ./Cin.: Sergio Salvati . Μοντ./Ed.: Vincenzo Tomassi. Μουσ./Mus.: Fabio Frizzi. Ηθ./Cast: Catriona MacColl, David Warbeck, Cinzia Monreale, Antoine Saint-John. Παρ./Prod.: Fabrizio De Angelis. Διάρκεια/Dur.: 87΄.

Η Νεοϋορκέζα Λίζα Μέριλ, κληρονομεί ένα παλιό ξενοδοχείο στη Λουιζιάνα και επενδύει τις οικονομίες της για να το ανοίξει ξανά. Ενώ ξαναφτιάχνει το ξενοδοχείο, πολλοί άνθρωποι βρίσκονται νεκροί και ο τοπικός γιατρός Τζον Μακέιμπ, που αισθάνεται τη Λίζα φίλη του προσπαθεί να τη βοηθήσει να λύσει το μυστήριο του ξενοδοχείου. Εν τω μεταξύ, η Έμιλι, μία τυφλή γυναίκα, συμβουλεύει τη Λίζα να φύγει το συντομότερο. Αργότερα συνειδητοποιούν πως το ξενοδοχείο είναι μία πύλη για την Κόλαση που έχει ανοίξει, επιτρέποντας στους νεκρούς να περπατήσουν στη γη.

The Beyond3

 

 

Η όπερα του τρόμου

(Opera)

Ιταλία/Italy, 1987, εγχ./col.

Σκην./Dir.: Dario Argento. Σεν./Scr.: Dario Argento. Φωτ./Cin.: Ronnie Taylor. Μοντ./Ed.: Franco Fraticelli. Μουσ./Mus.: Brian Eno, Steel Grave, . Ηθ./Cast: Cristina Marsillach, Ian Charleson, Urbano Barberini. Παρ./Prod.: ADC Films, Radiotelevisione Italiana. Διάρκεια/Dur.: 107΄.

Η πιο ακριβή αλλά και εμπορικά επιτυχημένη παραγωγή του Dario Argento. Ένα μεγαλοπρεπές εικαστικά, κινηματογραφικό έργο από την οπερετική πρώτη σκηνή μέχρι το επί της Ελβετίας travelling της τελευταίας. Σκιά μιας νεαρής πλην φιλόδοξης σοπράνο έχει γίνει ένας φανατικός θαυμαστής της, που δολοφονεί τους γύρω της ώστε και το δρόμο για την κορυφή να της ανοίξει και δικιά του να την έχει αποκλειστικά. Η δύναμη των υπέροχων εικόνων ενός μάστορα του τρόμου στην καλύτερή του στιγμή.

Opera01

 

 

Χελρέιζερ

(Hellraiser)    

ΗΠΑ/USA, 1987, εγχ./col.

Σκην./Dir.: Clive Barker. Σεν./Scr: Clive Barker. Φωτ./Cin.: Robin Vidgeon. Μοντ./Ed: Richard Marden. Μουσ./Mus.: Christopher Young. Ηθ./Cast: Andrew Robinson, Clare Higgins, Ashley Laurence, Sean Chapman. Παρ./Prod.: Christopher Figg. Διάρκεια/Dur.: 94΄.

Ένα περίεργο κουτί φτάνει στα χέρια του Φρανκ. Ένα κουτί που, όπως του έχουν υποσχεθεί, θα ανοίξει τις πόρτες σε ένα κόσμο ηδονής που κανένας θνητός δεν μπορεί ποτέ να φανταστεί. Ο Φρανκ το παίρνει, χωρίς να καταλάβει ότι οι ηδονές στο κουτί δεν είναι για τον ίδιο αλλά για τους δαίμονες που ζουν μέσα σ’ αυτό. Ανάμεσα στον αγνό τρόμο και τον σαδομαζοχισμό, το Hellraiser αποτελεί μνημείο στην ιστορία του σινεμά τρόμου.

 

hellraiser2

 

 

Audition

Ιαπωνία/Japan, 1999, εγχ./col.

Σκην./Dir.: Takashi Miike. Σεν./Scr: Daisuke Tengan. Φωτ./Cin.: Hideo Yamamoto. Μοντ./Ed: Yasushi Shimamura. Μουσ./Mus.: Kôji Endô. Ηθ./Cast: Ryo Ishibashi, Eihi Shiina, Tetsu Sawaki, Jun Kunimura. Παρ./Prod.: Satoshi Fukushima, Akemi Suyama . Διάρκεια/Dur.: 115΄.

Ένας μοναχικός Ιάπωνας του οποίου ο γιός ετοιμάζεται να μετακομίσει, εκφράζει την λύπη του σε ένα φίλο, κινηματογραφικό παραγωγό. Αυτός έχει την ιδέα να στήσει ακροάσεις για μία πλασματική ταινία με σκοπό ο χήρος φίλος του να διαλέξει μία πιθανή νύφη από τις κοπέλες που θα εμφανιστούν. Ο φίλος του τελικά εμπλέκεται και παθιάζεται με μία συγκεκριμένη νεαρή κοπέλα. Αλλά οι πρώτες εντυπώσεις είναι συνήθως τραγικά λανθασμένες.

audition5

 

 

Tο μαγαζάκι του τρόμου

(The little shop of horrors)

ΗΠΑ/USA, 1962, α/μ./b&w.
Σκην./Dir.: Roger Corman. Σεν./Scr Charles B. Griffith. Φωτ./Cin.: Archie R. Dalzell. Μοντ./Ed Marshall Neilan Jr.. Μουσ./Mus.: Fred Katz. Ηθ./Cast: Jack Nicholson, Jonathan Haze, Jackie Joseph, Dick Miller. Παρ./Prod.: Roger Corman. Διάρκεια/Dur.: 72΄.

Ένας αδέξιος νεαρός δημιουργεί ένα φυτό στο μαγαζί του. Σύντομα το φυτό αυτό αρχίζει να δείχνει την δική του προσωπικότητα και ο νεαρός ανακαλύπτει πως η δίψα του φυτού για αίμα έχει ανάγκη από ανθρώπινη σάρκα. Το κλασσικό cult b-movie του Ρότζερ Κόρμαν έγινε ριμέικ το 1986 από τον Φρανκ Οζ και αργότερα ανέβηκε ως μιούζικαλ στο Μπρόντγουεϊ.

the little shop of horrors

 

 

Κόλαση
Jigoku

Ιαπωνία/Japan, 1960 , α/μ./b&w.

Σκην./Dir.: Nobuo Nakagawa. Σεν./Scr.: Nobuo Nakagawa. Φωτ./Cin.: Mamoru Morita . Μοντ./Ed.: Toshio Gotô. Μουσ./Mus.: Michiaki Watanabe. Ηθ./Cast: Shigeru Amachi, Utako Mitsuya, Yôichi Numata. Παρ./Prod.: Shintoho Film Distribution Committee. Διάρκεια/Dur.: 101΄.

Μια αλληγορική, διασκεδαστική αλλά και αιματηρή στην απεικόνισή της ταινία της ζωής στην κόλαση. Ο Σίρο είναι ένας άνθρωπος που μετά από ένα πραγματικά δύσκολο και ατυχές διήμερο αισθάνεται ένοχος για όλα τα άσχημα πράγματα που έχουν συμβεί στον ίδιο και τους γύρω του μέχρι τη στιγμή που αρχίζει να αντιλαμβάνεται πως ο λόγος που νιώθει έτσι είναι γιατί τιμωρείται γι’ αυτά.


Jigoku03

 

 

Tο μαγαζάκι του τρόμου (The little shop of horrors)

ΗΠΑ/USA, 1962, α/μ./b&w.

Σκην./Dir.: Roger Corman. Σεν./Scr Charles B. Griffith. Φωτ./Cin.: Archie R. Dalzell. Μοντ./Ed Marshall Neilan Jr.. Μουσ./Mus.: Fred Katz. Ηθ./Cast: Jack Nicholson, Jonathan Haze, Jackie Joseph, Dick Miller. Παρ./Prod.: Roger Corman. Διάρκεια/Dur.: 72΄.

Ένας αδέξιος νεαρός δημιουργεί ένα φυτό στο μαγαζί του. Σύντομα το φυτό αυτό αρχίζει να δείχνει την δική του προσωπικότητα και ο νεαρός ανακαλύπτει πως η δίψα του για αίμα έχει ανάγκη από ανθρώπινη σάρκα. Το κλασσικό b-movie του Ρότζερ Κόρμαν έγινε ριμέικ το 1986 από τον Φρανκ Οζ και αργότερα ανέβηκε ως μιούζικαλ στο Μπρόντγουεϊ.

the little shop of horrors

Κόλαση (Jigoku)

Ιαπωνία/Japan, 1960 , α/μ./b&w.

Σκην./Dir.: Nobuo Nakagawa. Σεν./Scr.: Nobuo Nakagawa. Φωτ./Cin.: Mamoru Morita . Μοντ./Ed.: Toshio Gotô. Μουσ./Mus.: Michiaki Watanabe. Ηθ./Cast: Shigeru Amachi, Utako Mitsuya, Yôichi Numata. Παρ./Prod.: Shintoho Film Distribution Committee. Διάρκεια/Dur.: 101΄.

Μια αλληγορική, διασκεδαστική κι αιματηρή απεικόνιση ταινία της ζωής στην κόλαση. Ο Σίρο είναι ένας άνθρωπος που μετά από ένα πραγματικά δύσκολο και ατυχές διήμερο αισθάνεται ένοχος για όλα τα άσχημα πράγματα που έχουν συμβεί στον ίδιο και τους γύρω του μέχρι τη στιγμή που αρχίζει να αντιλαμβάνεται πως ο λόγος που νιώθει έτσι είναι γιατί τιμωρείται γι’ αυτά.

Jigoku02

Dawn of the dead Ιταλία/Italy, ΗΠΑ/USA, 1978, εγχ./col. Σκην./Dir.: George A. Romero. Σεν./Scr.: George A. Romero. Φωτ./Cin.: Michael Gornick . Μοντ./Ed.: George A. Romero. Μουσ./Mus.: Dario Argento, The Goblins. Ηθ./Cast: David Emge, Ken Foree, Gaylen Ross, Tom Savini. Παρ./Prod.: Richard P. Rubinstein. Διάρκεια/Dur.: 126΄.

Μετά το ξέσπασμα της εξαπλωνόμενης επιδημίας των ζόμπι, δύο αστυνομικοί των ειδικών δυνάμεων, ένας δημοσιογράφος και η κοπέλα του, η οποία είναι τηλεοπτική παραγωγώς, βρίσκουν καταφύγιος σε ένα εγκαταλελειμμένο εμπορικό κέντρο. Τα ζόμπι δεν αργούν να εμφανιστούν πολιορκώντας το εμπορικό κέντρο και η μάχη για την επιβίωση ξεκινά. Το δεύτερο μέρος της σειράς των Ζωντανών Νεκρών του Τζώρτζ Ρομέρο (Η Νύχτα των Ζωντανών Νεκρών, Η Μέρα των Νεκρών) είναι μία αιματηρή και άγρια καταγραφή της ανθρωπότητας και παράλληλα μία αλληγορία για τον καταναλωτισμό.

dawn of the dead

 

 

 

Η ταινία τρόμου αποτελεί ένα υποτιμημένο και παρεξηγημένο είδος. Είτε διότι κάποιοι το κατατάσσουν αμέσως σε μία κατηγορία πιο κάτω από το υπόλοιπο σινεμά, είτε διότι το μεγαλύτερο μέρος των οπαδών του αγκαλιάζει μόνο αισθητικά το σκοτάδι και το αίμα και όχι ουσιαστικά. Εδώ όμως υπάρχουν τα εξής ερωτήματα: Πώς αλλιώς θα μπορούσε ο κινηματογράφος να εικονοποιήσει την πολιτική και κοινωνική βία στα καταναλωτικά 70ς αν όχι μέσα από το αιματοκύλισμα του Dawn of the Dead του Ρομέρο; Πώς αλλιώς να δείξεις την βία της μοναξιάς αν όχι με τον αγωνιώδη τρόμο του Audition του Μίικε; Πώς να δεις τον πόλεμο του Βιετνάμ ως μία υπόθεση πολύ προσωπική, βαθιά μέσα στον αμερικάνικο ψυχισμό και όχι στην άλλη άκρη του κόσμου αν όχι μέσα από το The Last House on the Left του Κρέιβεν;      

                          audition6
hellraiser small

Υπάρχει άλλος δρόμος προς το υποσυνείδητο, πιο τρομακτική αποτύπωση της θέλησης για δύναμη, πιο αντάξια του Μαρκησίου Ντε Σαντ αποτύπωση της σεξουαλικότητας από το Hellraiser του Μπάρκερ;


Οι ταινίες φρίκης περιορίζονται στο αίμα μόνο για όσους δεν θέλουν να δουν πιο πέρα. Στην πραγματικότητα αποτελούν την πιο ειλικρινή και απενοχοποιημένη έκφραση του ανθρώπινου ψυχισμού και της εκάστοτε πολιτικοκοινωνικής φάσης. Είναι στην ουσία εκφραστές των φόβων της εποχής τους (και της εποχής μας). Και ο ρόλος τους είναι να μας θυμίζουν ότι υπάρχουν λόγοι να φοβόμαστε αλλά και να λειτουργούν ως εκτόνωση των φόβων μας.